GELENEKLER

591 - OĞUZHAN'A AĞIT

OĞUZHAN'A AĞIT

Giderken içime közü bıraktın
Yanıyor yüreğim tütüyor oğul
Gülmedi kaderin sızı bıraktın
Neylesin şu ömür bitiyor oğul

Doktorlar gezdirdim derman aradım
İstanbul, Ankara gezdim taradım
İyiyim desende her gün uğradım
Bir güneş misali batıyor oğul

Baba oğul değil arkadaş olduk
Beraber ağladık, beraber güldük
Emmili, dayılı inan ki dolduk
Babamın koynunda yatıyor oğul

Oğuz'um torunun konsun dalına
Teslim ettim baba senin koluna
Evlat acısı bu bakın halime
Derdime dertleri katıyor oğul

İşine başladı beş gün çalıştı
Sevinçliydi gülümsedi, yılıştı
Çocuklara harçlığını bölüştü
Elimi elinde tutuyor oğul

Gencecik yaşında murat almadın
İçimde bıraktın düğün kurmadım
Eller gibi şad olup da gülmedin
Baban zara düştü ötüyor oğul

Mezarın başında beklerim galan
Acını çekerim yaşamak haram
Yalvardım Allah’a benimdi sıram
Gün be gün içime batıyor oğul

Kuzeyin taşını güneye çektim
İnandım kadere boynumu büktüm
Giderken ardından gözyaşı döktüm
Gecemi gündüze katıyor oğul

Turan’ım acısı bizlerde kaldı
Kubilay canımız kaç sene oldu
Genç gitti yavrular peşinde kaldı
Baban yetimleri güdüyor oğul

08-10-2018

KİTAPLAR
MAKALELER
ŞAİRLER